صفحه (۱۰۱)
که ارتقاء سطح زندگی ایشان به حد مترقی‌ترین کارگران دنیا فقط
مربوط به درجه استعداد و لیاقت و تخصص خودشان در کار باشد. بدین
جهت باید بیش از پیش مدارس حرفه‌ای برای کارگران ایجاد گردد
و امکان گذراندن کلاس‌های آن به ایشان داده شود. همچنین باید در
تأمین مسکن برای همه ایشان و وضع مقررات بهتری برای بازنشستگی
آنان هرچه بیشتر کوشش گردد.
در شرایط نوین اجتماعی ایران، اکنون سندیکاهای کارگری
بجای آنکه مانند گذشته با سازمان‌های دولتی در معارضه و تصادم باشند
تبدیل به مکتبی برای بالا بردن رشد فکری و اجتماعی و اقتصادی
کارگران از یک‌طرف و اشتراک مساعی روز افزون آنان در اجرای
برنامه‌های مختلف کشور از طرف دیگر شده‌اند.
علت‌این دگرگونی کاملا روشن است: اگر در برخی از کشورها
سندیکاهای کارگری برای تأمین خواسته‌های مشروع خود در صف
مقابل دستگاه‌های دولتی با کارفرمایان قرار می‌گیرند، امروزه در
کشور ما بر اثر حل تناقضات و تضادهای اجتماعی و اقتصادی،
این سازمان‌ها نه در جهت مخالف برنامه‌های دولت بلکه دوشادوش
آنها پیش می‌روند. اساساً باید از این نیز بالاتر رفت و در نظر داشت
که اصولاً در اجتماع امروزی ایران یعنی اجتماعی که بر اساس
انقلاب سفید ما پی‌ریزی شده است، کارگر و دولت از هم جدا نیستند
بلکه دولت بمقتضای سیاست کلی انقلابی که هدف آن حفظ منافع
اکثریت است خود پشت سر سندیکاها ایستاده و مدافع منافع حقه کارگران
شده است، و اگر تضادی در کار نیست برای این است که دولت
در این راه حتی از خود کارگران تندتر می‌رود. دولت در ایران امروز
صفحه (۱۰۲)
قبل از هرچیز به کشاورزان و به کارگران که عناصر اصلی اکثریت ملت
ایران هستند تعلق دارد، و بنابراین نمی‌تواند تصمیمی بگیرد یا کاری
را بمورد اجرا گزارد مگر آنکه آن تصمیم و آن کار در جهت تأمین
منافع حقه و مشروع آنان باشد.
اکنون طبقه کارگر ایرانی، همگام با برادران و خواهران
کشاورز خود و همراه با سایر طبقات زحمتکش ایرانی، بر اساس
روح و مفهوم انقلاب شاه و ملت جهش و تحرک عظیم کشور را در
زمینه‌های صنعتی و تولیدی تدارک می‌بیند. این نیرویی است که
بر اثر انقلاب اجتماعی ایران برای تضمین ترقی صنعتی و اجتماعی و
افزایش روز افزون ثروت ملی ما بکار افتاده است و مسلماً ضامن آینده
امیدبخش ایران خواهد بود، زیرا همچنانکه هفتاد سال پیش
هنری جرج دانشمند فقید امریکائی در کتاب خود بنام «ترقی و فقر»
نوشت: «غنی‌ترین ممالک آنهایی نیستند که در آنها طبیعت غنی‌تر
است، بلکه ممالکی هستند که کارگران باکفایت‌تر و شایسته‌تری
دارند».